Deze is voor alle mama’s en papa’s die amper slapen door kleine nachtspookjes… en voor iedereen die deze ouders kent

Na 6 jaar veelvuldig onderbroken slapen en een joekel van een berg momenten waarop ik echt niet meer wist waar ik het moest zoeken van (over)vermoeidheid. Sinds kort, serieus, slapen wij vrijwel de hele nacht (met standaard twee korte momentjes van een slokje water of een deken recht leggen). Wat was het al die jaren ervoor dan? Geloof het of niet: standaard 5-10x wakker en vaak de dag al beginnen om 5u s ochtends. Dit patroon was zowel dat van onze oudste dochter, 3 jaar lang als dat van de jongste, óók bijna 3 jaar lang…

Volgens mij hoef ik niemand uit te leggen dat het niet te doen was. En ik werd gek van onzekerheid: hoe kan het dat het 2x zo gaat, terwijl het bij andere ouders allemaal veel soepeler lijkt te gaan? Dit keer zou het toch makkelijker moeten gaan? Dat kon niet anders. Wat een wereld van verschil moet het zijn: ouderschap in combi met redelijke slaapblokjes vs. ouderschap op voortdurende alertheid en oververmoeidheid. Ik kon er zooo jaloers op zijn… Wat doen wij dan toch verkeerd?

Echt we hebben alles alles alles geprobeerd. Artsen, therapeuten, homeopaten, hulpmiddelen, samenslapen in het grote bed, alle soorten bedjes en opstellingen, geuren, geluidjes, speciale lampjes, zwaartedekens, slaapzakken, loslaten, zelf in therapie, babyfluisteraar, alle liefdevolle adviezen die we waar dan ook te horen kregen. Echt we stonden overal voor open. Alleen slaaptraining en ‘lekker’ zelf laten huilen waren onbespreekbaar voor ons, dat dan weer wel.

En nu, we dachten dat het moment nooit zou komen, lijkt het dan toch de goede kant op te gaan. Kunnen we opeens weer ademhalen i.p.v. alleen maar bezig zijn met overleven. En wat bedacht ik me? Hier moet ik iets mee! Met die enorme zoektocht en de ontdekkingen zou het fantastisch zijn als ik maar 1 ouder kan helpen om niet zo kapot moe en soms wanhopig door het leven te moeten gaan als ik jarenlang deed.

Dus hier komt ie. Wat heb ik geleerd en wat kan je helpen om overeind te blijven en je kindje op een liefdevolle manier richting een fijn nachtritme te coachen? Geen kant en klare oplossing. Helaas. Die bestaat niet. Het is en blijft maatwerk natuurlijk. De opsomming kent dan ook geen chronologische volgorde. Maar haal eruit wat voor jou iets kan doen.

Reële verwachtingen

Je weet dat een baby of dreumes (/peuter) niet doorslaapt. Dat is de standaard, doorslapen is de uitzondering. Niet andersom. Je weet dat je kleintje graag in de nacht regelmatig bij je drinkt en je hartslag wil kunnen horen, je nabijheid wil voelen. Je weet dat de slaapcyclus van een baby/dreumes/peuter korter is en dat het de eerste tijd aan jou is om je eigen dag/nachtritme aan te passen.

Doe dan ook alsjeblieft als je kind slaapt ook een dutje als je de kans hebt of ga iig languit liggen chillen. Heb je een ouder kind? Ga je peuter voorlezen (of laat dat een luisterboek doen) of zet ‘m juist dat halfuurtje voor de tv. Daar ben je echt geen slechte moeder door! Alle klusjes die liggen kunnen wachten en uitbesteed worden, jouw gezondheid niet, geloof mij. Ik liep op dat vlak finaal in de val en ging aan de lopende band over mijn grenzen heen door honderd ballen tegelijk op te houden, omdat ik dacht dat als ik maar hard genoeg mijn best deed, ik vanzelf een superheld zou blijken te zijn… maar nee hoor ik werd eerder een hoopje kwetsbaarheid.

Heb je reële verwachtingen, maar is het slaapgedrag van je kind super moeizaam? Of maak je je zorgen om je kind of jezelf. Waar begin je dan?

  1. Lichamelijke oorzaak uitsluiten 

Kijk goed naar je kindje. Zie je iets aan het lijfje wat anders is of waar je kind last van lijkt te hebben. Laat je kindje vooral even checken door een kundige en fijne babybehandelaar. Ook gewoon voor de zekerheid is een prima reden! Osteopaat, reflex-integratietherapeut, BSM-therapeut, kinderarts, klassiek homeopaat. Iemand die goed voelt en bij jullie past!

  1. Geboorteverhaal uitpluizen

Ga terug naar de start. Hoe is dit kindje bij jullie terecht gekomen? Liefdevol, gewenst? Onverwacht? Op een fijne manier? Na een heftige voorgeschiedenis etc. Hoe ging het met jou tijdens de zwangerschap? Wat is de impact geweest op jou en je kindje van gebeurtenissen die in die periode plaatsvonden? Voelde je je gesteund en geliefd? Gehoord in je wensen en gevoelens? Gekoesterd? Of was het een zware tijd?

Hoe is je kindje geboren? Natuurlijk en op een vredige manier? Met hulpmiddelen of medicatie? Mocht het zelf bepalen wanneer het er klaar voor was? Een hele heftige start?

Konden jullie meteen erna samen bijkomen en knuffelen? Werden jullie gescheiden van elkaar? Hoe is die eerste periode samen geweest? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Triggert dit iets en wil je graag het geboorteverhaal van je kindje in kaart brengen? Zie mijn pagina mamaminded.nl/geboorteverhaal. Ik ga er graag met je voor zitten en garandeer je dat er allerlei puzzelstukjes op zijn plek zullen vallen!

  1. Temperament van je kind bepalen

Wat past bij jouw kindje? Bij de genen die het mee heeft gekregen? Bij de persoonlijkheid van je kindje? Is het een gemoedelijk en flexibel kindje? Is het vanaf het eerste moment temperamentvol en gevoelig? Hoe reageert het op verschillende prikkels? Op uitdaging of herhaling van indrukken? Op geluiden? Op aanraking? Op uitjes en familiebezoeken? Op zachte muziek? In bad? Hoe voelt het zich in kleding van zachte stoffen? Gehuld in een draagdoek? Welke houding is fijn en welke niet? Hoe voelt het zich gekoesterd en wat vraagt juist te veel? Past het slaapgedrag dat er nu is bij je kindje of juist niet? Ergens tegen vechten waar niet tegenop te vechten valt, zal niet echt helpend zijn…

  1. Bepalen hoe het met jou gaat

Je bevindt je in een super intense periode van je leven. Zelfs als ongeveer alles gemoedelijk zou verlopen, heeft het ouderschap een enorme impact op wie jij bent en hoe je je voelt. Heb je het gevoel dat je veel alleen moet doen? Dat dingen zwaar voelen? Dat het moeilijker wordt om van dingen te genieten? Voel je je onbegrepen en onzeker? Of voel je je gekoesterd door een fijne stam om je heen, van familie, vrienden of andere steunende mensen. Weet je nog wat je blij maakt? Kom je nog aan jezelf toe en aan dingen die belangrijk voor je zijn? Is het ouderschap enorm confronterend en komt er veel oud zeer boven? Of voel je je juist fijn in je mama-rol en zou je je alleen wat fitter willen voelen? Hoe gaat het met jou en wat zijn ingrediënten die jij nu het hardste nodig hebt qua zelfzorg. Je kindje voelt het als het goed met jou gaat!

  1. Wat wil je kindje er zelf over vertellen?

Wat zou het zelf willen zeggen over het gedrag dat je nu ziet of wat wil het aan het licht brengen? Kun je daarbij op de één of andere manier? Zou het zelf eigenlijk wel verandering wíllen? En zo ja hoe dan? Of wil je kind het helemaal niet anders? Is de 24/7 koestering wel comfortabel voor de kleine, maar niet voor jou? Heb je je kind al uitgelegd waarom het voor jou belangrijk is dat het anders wordt? Jahoor, ook bij een baby gewoon in grote mensen woorden. Ze begrijpen zoveel! Heb je verteld wat ervoor nodig zou zijn?

Loop je hier vast: denk dan eens aan een luisterkindwerker. Die kan contact leggen met je kindje en het hem of haar zelf vragen. Niets zweverigs aan hoor, gewoon een soort tolk die even met je mee kan denken. Ik kan je een paar hele fijne tippen als je interesse hebt!

  1. De best mogelijke setting regelen

Hoe kom je aan de meeste uren effectieve slaap in een week? Is dat voor jullie samen slapen in 1 bed, een co-sleeper? Een los bedje? Wat is het fijnste plekje voor je kind, maar ook wat is het fijnste voor jou? Is de kamer helemaal ok? Temp ok? Geen tocht? Fijne sfeer? Bedje fijn en veilig? Is de kamer voldoende verduisterd? Gebruik je slaapzakken? Wollen dekens? Kruikje? Slaapt je kindje graag op zijn of haar buik? Dat is ook prima op een veilige manier te regelen! (Neem gerust even contact op als je meer wilt weten en maak je eigen afweging).

Maar ook: Waar slaapt je partner? Hoe kan hij of zij helpen? Kunnen jullie elkaar afwisselen? Kan 1 van jullie beter tijdelijk op een andere kamer liggen om ervoor te zorgen dat jullie er iig niet allebei gesloopt van raken? Wat denkt je partner dat nodig is? Die kent jullie natuurlijk als geen ander en heeft er ook belang bij dat zowel je kindje als jij aan voldoende slaap komen.

(En schijt aan wat anderen ervan vinden he?! Dat is makkelijker gezegd dat gedaan en ik ben er zelf echt ontzettend slecht in eerlijk gezegd 😉, maar ik groei erin en man wat zorgt dat voor een hoop meer ruimte om constructief je eigen hart te volgen!)

  1. Vast en rustgevend ritueel

Ken je de slaapsignalen van je kind? Werkt het om daarop te reageren? Of ben je voor je gevoel dan al te laat en is er al een soort ritme te vinden in de slaapjes? Wat is reëel? Ik dacht ooit dat jonge kinderen rond 19u naar bed gaan bv en dat je dan erna nog even tijd samen op de bank zou hebben. Error. Ik denk inmiddels dat je veel beter je kindje lekker bij je beneden kunt houden tot het er zelf aan toe is om te gaan slapen. Is dat soms tot 23u? So be it. Houd de kamer wel rustig, maar laat het lekker tegen je aan in slaap vallen om samen je bed in te rollen. Óf accepteer dat je zelf beter zo vroeg mogelijk mee naar bed kunt gaan met je kind om dan iig zoveel mogelijk minuten te pakken voor middernacht. Die samen-tijd met je partner of eigen tijd is ook op andere manieren te regelen. Dan maar niet in de avond. Die vaste tijd waarop ze eraan toe zijn om naar bed te gaan, wordt langzaam zichtbaarder naarmate ze ouder worden (peuter, kleuter), maar ik heb nog nooit een baby ontmoet met een vast ritme dat niet per fase weer verandert. Dus in mijn ogen: pin je niet vast aan de klok. Pin je vast aan een vergelijkbaar ritueel voor het slapen. En dat kan voor elk kind anders zijn.

Lavendel, een muziekje, een simpele massage, zingen voor je kindje, samen in de schommelstoel, handje vast. Probeer een ritueeltje te bedenken, niet te ingewikkeld, wel haalbaar om keer op keer in te zetten waardoor er een soort Pavlov reactie ontstaat bij je kindje en het op termijn (heb geduld en houd vol) de oogjes gemakkelijker dicht laat vallen bij dat ene geluidje of dat ene gebaar of op die ene plek.

Het is fijn als het een ritueel is dat ook is uit te voeren door een partner of liefdevolle volwassene anders dan mama. Maar dat is het meest optimistische uitgangspunt. Ukjes willen hun mama die ze al 9 maanden langer en beter kennen dan wie dan ook. Als ze een maand of 9 uit de buik zijn, gaat dat pas wat verschuiven. Tot die tijd doen andere volwassenen er vooral goed aan om de moeder te steunen in alles wat zij nodig heeft om voor haar kindje te zorgen. Als je het mij vraagt.

  1. Welk(e) hulpmiddel(en) zouden van toegevoegde waarde kunnen zijn?

Wat kun je inzetten om het slaapplekje van je kind alsnog zacht, comfortabel en veilig te maken, wanneer het niet op jouw lijf of dat van je partner of andere liefdevolle verzorger in slaap valt. Denk aan: een schapenvachtje, slaapklokje Sam (voor peuters en ouder), verzwaarde deken, wollen slaapzak, iets om aan te sabbelen, knuffel met licht of geluid (white noise, de zee, hartslag. Ken je knuffel My Hummy al?), lavendel, knuffellapje, homeopathie, projectielamp, flesje met water evt. met een framboosje ofzo erin als een smaakje fijn is en je op de tandjes wilt letten.) Niets is te gek in de strijd om wat slaap. Volg je gevoel.

  1. Wat heb jij nodig om te overleven? Is loslaten een optie? Shifts draaien? Hulp inschakelen? 

Een quick fix bestaat meestal niet op dit gebied. Ik weet hoe wanhopig dit zinnetje me maakte. Maar soms is de waarheid hard. Dus heb je vanalles geprobeerd. Dan komt er een moment waarop je dealt met wat het is. Je laat het gaan. Laat dan maar alle andere dingen uit je handen vallen die niet verenigbaar zijn met deze fase en komt tot rust door jezelf en je kindje alle tijd en ruimte te gunnen die jullie nodig hebben.

Kun je echt echt echt niet meer? Dan zul je zien dat de verschuiving nabij is. Je groeit samen toe naar momenten waarop nieuwe dingen mogelijk worden. Een kind laat je niet alleen huilen. Zo simpel is het wat mij betreft. Het heeft je nodig en is afhankelijk van jou in zijn of haar emotieregulatie. Huilen mag en is zelfs van grote waarde, maar dat doe je als je klein bent in de koesterende armen of nabijheid van iemand die van je houdt. Hoe groter je kind wordt, hoe meer het kan begrijpen. Hoe meer het ook in staat is om de veiligheid in het eigen lijfje te vinden en hoe meer het ook voelt dat het een proces is waar jullie samen stappen in maken. In de weg van dreumes, naar peuter, naar kleuter zal het de stappen maken die passend zijn om uiteindelijk wel fijne nachten te maken in de veiligheid dat het bij jou terecht kan bij een nat bedje of een nachtmerrie. Echt die fase komt!

Maar goed, daar heb je niets aan als je helemaal stuk zit. Zoek hulp. Je hebt het volste recht op hulptroepen die ervoor zorgen dat jij vandaag nog kunt stoppen met jezelf kapot ploeteren. Pak een pen en een briefje. Noteer de namen van liefdevolle volwassenen uit je netwerk of uit de hulpverlening. Bedenk wat je van hen zou willen vragen en denk niet in hun plaats uit wat er wel of niet voor hen mogelijk is. Dat weten zij zelf veel beter dan jij. Wees zo dapper om te durven vragen. Het is aan hen om aan te geven wat ze wel of niet kunnen doen.

Je zult zien dat de meesten direct uit hun stoel opveren, omdat ze allang hebben gezien hoe zwaar jij het hebt en ze niets liever willen dan je bijstaan. Soms weten ze alleen niet hoe. Jij weet dat wel. Echt waar: zelfs door je tranen heen, weet jij echt wel wat je het aller hardste nodig hebt. Is dat iemand die bereid is om een paar uurtjes met je kindje te wiegen, zodat jij een middagdutje kan doen? Is dat hulp in huis? Is dat iemand die voor je kookt? Iemand die je takenlijstje die in je nek hijgt samen met je afwerkt? Iemand die een nachtje in jouw bed met je kindje gaat slapen en van wie jij weet dat ze je kind nooit of te nimmer alleen zal laten huilen? Zodat je zelf als een blok in slaap kunt vallen. Is dat een slaapcoach (professioneel of die ene vriendin die hier heel invoelend in is) die samen met jullie een plan maakt? Is dat iemand die alle tijd en ruimte neemt om alleen maar te luisteren naar alles wat jij zo lang hebt opgekropt? Je verdient diegene en echt: zulke engelen bestaan. Juist als je ze het hardste nodig hebt, duiken ze op en slepen je erdoorheen. Maar geef hen je volledige toestemming om je engel te mogen zijn. Want tot die tijd, kunnen ze geen kant op en blijft het te hard werken voor jou.

Dit verhaal is vast nog lang niet volledig, maar ik hoop echt met heel mijn hart dat er nu een moeder is ergens ter wereld, of een engel zoals ik ze net noemde. Die nu denkt: het is klaar. Ik ben er klaar voor. En dat is de eerste stap. En die vormt de essentie naar betere tijden.

Ik geloof dat ik me ongewild een dubbele ervaringsdeskundige mag noemen op dit vlak en ik heb denk ik elk boek gelezen dat erover bestaat. Voel je vrij om me een berichtje te sturen als ik met je mee kan denken via hellen@mamaminded.nl. Ik doe het met liefde. I feel you!

 

Veel liefs en houd vol hé… echt op een dag wordt alles gemakkelijker, beloofd!

 

Hellen ’t Mannetje

Mama, doula, geboortecoach, mamacoach, babycoach… gewoon mij