afscheid nemen

Afscheid nemen op school zorgt elke keer voor dikke tranen

Je lieve kind, bijna 4 jaar. Tijd om te gaan wennen op de basisschool. Je hebt er, zelf of met je partner, alles aan gedaan om een stevig fundament te leggen. Om je kind veiligheid te bieden, basisvertrouwen te geven in zichzelf en zijn omgeving en zichzelf te mogen zijn. Jullie hebben een school uitgezocht die het meest passend lijkt, hebben je voorbereid en zijn er samen naar toe gegroeid. Spannend die grote nieuwe stap. Voor je kind, maar ook voor jou! Daar gaan jullie dan. Met een gevuld rugzakje en gezonde kriebels.

Eenmaal in de klas kijken jullie rustig rond. Op deze plek zal je kind vele uren per week door gaan brengen. Met deze juf (of meester) en deze kinderen. Hoe voelt het? Spannend, maar ook ok. Als het
afscheidsmoment eenmaal daar is, voel je de spanning bij jullie allebei wat toenemen. ‘Ga maar lekker zitten op je stoeltje tussen de andere kindjes’, kus op je bol, ‘ik kom je straks weer halen, veel
plezier!’ en je draait je om. Probeert je eigen kriebels niet door te laten werken op je kind. De eerste ochtend ging nog wel. Beide overdonderd door de nieuwe indrukken. Het was fijn geweest
en jullie waren allebei opgelucht. Blij om elkaar weer te zien. De tweede ochtend thuis wat getreuzel en geschuifel. Je voelt het hartje van je kind flink kloppen als het nog even op schoot zit in de klas. Er verschijnt een pruillipje als je vertrekt. Je voelt daardoor zelf ook een brok in je keel. Maar ‘het hoort erbij’. Ook deze ochtend is eigenlijk prima verlopen. Natuurlijk zit je kind helemaal vol als het weer thuis komt en dat is te merken. Het is ook nogal wat allemaal. Op dat moment kun je nog niet voorzien dat het de komende weken nog erg lastig zal worden.

De spanningsopbouw over het afscheid nemen groeit elke dag. Het drama begint thuis al: voor het slapen gaan en ’s ochtends. Je kind klampt zich aan je vast, huilt dat je niet weg mag gaan. Je
probeert hem liefdevol en daadkrachtig te begeleiden in het moment. Ook de juf doet haar best om de overdracht zo fijn mogelijk te maken. Maar het is ‘enorm’ geworden in het hoofdje van je kind.
Wat zie jij over het hoofd? Hoe dan nu?

Dit verhaal is het verhaal van Job en zijn mama. Een heel herkenbaar verhaal voor velen. Ook voor mij destijds met mijn oudste. Vaak worden adviezen gegeven gericht op zichtbaar gedrag. ‘Mama
moet wat flinker zijn’. ‘Het afscheid moet kort en bondig’. ‘Je kind voelt dat jij het moeilijk los kan laten’ etc. In mijn ogen doen deze adviezen zowel moeder als het kind te kort.
Wat is er namelijk vaak aan de hand wanneer een kind het heel moeilijk vindt om zijn moeder te zien vertrekken? Daarvoor moet je terug naar de basis. Hoe is het kind geboren? Hoe zagen de eerste
momenten in deze wereld eruit? Mocht het rustig bijkomen op het lijf van moeder? Zoekend naar de borst en uiteindelijk in slaap vallend bij het vertrouwde geluid van haar hartslag? Of werden moeder en kind om welke reden ook meteen of later van elkaar gescheiden? Moest het meteen onderzocht worden door hulpverleners? Stond de couveuse al klaar om weggereden te worden?
Alleen wanneer je weet wat de precieze oorzaak is achter de grote emoties die de kop op steken bij afscheid nemen. (En die oorzaak maakt het waarneembare gedrag ontzettend logisch!) Kun je je kind datgene geven wat nodig is om de grote gevoelens die hem op dat moment overvallen steeds kleiner te laten worden. Je ziet vrijwel meteen positieve verandering. Tot dat er plaats is gemaakt voor meer rust en vertrouwen. Tot het kind in elke vezel van zijn lijf voelt: mama komt weer naar mij terug. We kunnen het fijn hebben los van elkaar. En ik weet hoe lang het duurt voor we elkaar weer zien. Ik weet bij wie ik terecht kan als er toch iets met mij is.

Hoe je dat dan doet? Neem vooral vrijblijvend contact met me op! Wanneer je dat wilt, puzzelen we samen jullie geboorteverhaal uit en waarschijnlijk vóel jij dan exact aan wat je diezelfde dag
nog kunt doen om het afscheid nemen meteen al een stapje makkelijker te maken. Ik wens jullie een hele fijne schooltijd toe!